BOOK ENDORSEMENT

Every family and every nation has a story to tell. Most of them remain oral histories, and few are written like the one about the History of Dragusha Family from Upper Bernica. Ethnographic research is one of the most difficult undertakings within the social sciences, as it requires thorough knowledge to correctly understand the personal interpretations of the behavior of a particular group. The research methodology followed by the author, combined with numerous interviews, field visits and collection of archival materials, is a long but safe way to ensure the authenticity of the information provided by this book. Feim Dragusha offers the public not only a portrait of the Dragusha Family from Upper Bernica, but also a piece of history of the journey of a typical Albanian family – the one that starts with migration for survival to achieving the highest ranks in education, science and culture.

Jeton MEHMETI

Research Director at GAP Institute

Endorsmenti i librit:

Secila familje dhe secili komb ka një histori për ta rrëfyer. Shumica mbesin gojëdhëna, e të pakta janë ato që shkruhen sikur ky libër mbi historikun e dragushëve të Bërnicës. Studimet e natyrës etnografike janë ndër ndërmarrjet më të vështira brenda shkencave shoqërore, meqë kërkojnë njohuri të thella individuale për t’i kuptuar drejt interpretimet personale të sjelljeve të një grupi të caktuar. Metodologjia kërkimore që ka ndjekur autori, e kombinuar nga intervista të shumta, vizita në terren dhe interpretim të materialeve arkivore, është një rrugë e gjatë dhe e sigurt drejt autenticitetit të informatave që ofron ky libër. Feim Dragusha i ofron publikut jo vetëm një portret të familjes Dragusha nga Bërnica, por edhe copëz historie të rrugëtimit të një familjeje tipike shqiptare – nga shpërngulja për mbijetesë deri te majat më të larta në arsim, shkencë e kulturë.

Jeton Mehmeti

Drejtor Hulumtues në Institutin GAP

PARATHËNIE

Verba volant, scripta manent (Fjalën e merr era, shkrimi mbetet)

Historia e popullit shqiptar është e stërmbushur me ngjarje dhe ndodhi të ndryshme, e veçmas kur është fjala për shpërnguljet e tyre nga rrethi i Toplicës. Populli shqiptar konsiderohet ndër popujt më të përvuajtur të Ballkanit, e që si popull modest e mikpritës përgjatë shumë shekujve ka pasur fatin e keq që të zhvillojë luftë të dyfishtë: të mbrohet nga vetvetja, si dhe të mbrohet nga sulmet e okupatorëve. Prandaj edhe zëri dhe pakënaqësitë e tyre pothuajse nuk u respektuan asnjëherë nga fuqitë e mëdha. Historia është identitet i përpjekjes së qenieve individuale dhe kolektive për të jetuar me shpirtin e tyre të veçantë. Në historinë e popujve të Evropës është shumë e vështirë të gjendet ndonjë popull që ka qenë objekt i vazhdueshëm i shtypjes nacionale, siç ishte populli shqiptar, i cili me shekuj jeton në trojet e veta autoktone dhe i sulmuar vazhdimisht nga okupues të ndryshëm. Përveç dhunës, shtypjes, terrorit, masakrave, likuidimit fizik, ishte edhe spastrimi etnik i trojeve shqiptare dhe kolonizimi me elementin serb ai që shqiptarët i dërrmoi sidomos në shekullin XX. Ballkani njihet si një gjeografi problematike e Evropës, e cila çdoherë ka prodhuar ngjarje negative dhe tragjike. Në fakt, traumat ballkanike, gjenocidet dhe tradhtitë më së tepërmi i kanë përjetuar shqiptarët. Këtë më së miri e vërteton dhuna dhe terrori i madh që u ushtrua mbi popullatën e pafajshme shqiptare veçmas përgjatë dhjetë dekadave të fundit, deri në luftën e vitit 1998-1999, e cila dëshmoi çiltërsinë e shqiptarëve dhe kërkesën e tyre për liri dhe pavarësi të atdheut-Kosovës. Mirëpo, ç’është e vërteta, përveç vuajtjeve populli shqiptar u rrah, u vra dhe u masakrua nga soldateska serbe si dhe u përball edhe me gjenocid, për çfarë sot shumë lider dhe zyrtarë serbë mundohen që ta mohojnë. Fatkeqësisht për gjithë këtë terror dhe gjenocid deri më tash nuk kemi asnjë të dënuar.